Hiçbir Şey / Ziya Osman Saba

Hiçbir şey benim değil, Tanrım hiçbir şey!
Şu denizde ışıyan güneş, şu rüzgar,
Tek çakıl taşın, bir yosun parçası.
Ne gündüz, ne gece, yıldız yıldız semalar.
Benim ne karım, ne de çocuklarım var.
Madem ki bu dünyada her şey
Bir kere göz kapanıncaya kadar...
1949

Bir Oda, Bir Saat Sesi - Ziya Osman Saba

Bir oda, içinde bir saat sesi.
Hayatın sırtımdan giden pençesi,
Ve beni maziye götüren bir el,
Eski günlerimiz, sessiz ve güzel…
Bulduğum kayıplar, her günkü yerin,
İşte konsol, ayna, köşe minderin,
Seccaden, tesbihin, namaz başörtün.
Bir şey değişmemiş, sanki daha dün.
Yine ortancalar altı camının,
Dışarda sükûnu yaz akşamının,
Bahçemiz sulanmış, ıslak her çiçek…
-Kapı çalınacak, babam gelecek...
1942
"Geçmiş Zaman Nefes Almak" Varlık Yayınları Mart1974 basımı.
Ocak 1987'de almış ve bu sayfa arasına kağıt koymuşum. Bugün Ezginin Günlüğ'nden dinleyince yeniden etkilendim...